مگر تنهایی استرس میاره؟

نویسنده : سیده زهرا جلیلی هاشمی | روان‌شناس

سوال: پسری 9 ساله دارم که از کودکی خیلی به من وابسته بود طوری که مثلا اگر هنگام تعطیل‌شدن مدرسه در حیاط نبودم، به شدت استرس گرفته و گریه می کرد. از سال پیش من و پدرش تصمیم گرفتیم با تشویق او را به خرید و تنها رفتن به مدرسه بفرستیم. با این که خودش به مدرسه می رود، تنها در نزدیک منزل خرید می رود اما مدام می‌گوید استرس دارم و دوست ندارم تنها بروم. به هر روشی با او صحبت می‌کنم تاثیر چندانی نداشته. دخترم که دو سال بزرگ تر است، اصلا چنین خصوصیاتی ندارد. لطفا راهنمایی‌ام کنید.

پاسخ: اضطراب و استرس نوعی واکنش طبیعی بدن در مقابل موارد و مسائل و اتفاقاتی است که از آن‌ها شناخت و آگاهی نداریم و برای اولین بار است که آن را تجربه می‌کنیم. اگر این اضطراب به‌درستی مدیریت شود و تداخلی در انجام اعمال و رفتار روزمره نداشته باشد و به فرد آزار نرساند، به هیچ‌وجه نگران کننده نیست بلکه بسیار مفید و نشانه سلامت روان است، اما درباره فرزند شما آن‌طور که از متن سوا‌ل‌تان متوجه شدم فرزند شما با وجود احساس اضطراب و استرس، فعالیت‌های روزمره خود را به تنهایی انجام می‌دهد و حتی می‌تواند به تنهایی به خرید برود و نشانه این است که اضطراب عامل بازدارنده بر رفتار او نیست. بنابراین به عنوان یک مشکل و یک اختلال نمی‌توان به این احساس توجه کرد اما اگر احساس استرس و اضطراب، خواب، فکر و یادگیری وی را دچار مشکل می‌کند و مانع لذت بردن از زندگی می‌شود، برای کنترل و مدیریت این احساس بهتر است به توصیه‌هایی که در ادامه مطرح می‌شود، دقت کنید.

به‌هیچ وجه استرس او را مسخره نکنید

برای فرزندتان شنونده مطلق و سنگ صبور حرف‌هایش باشید. به فرزندتان اطمینان دهید هر زمان که بخواهد و هر قدر که تمایل داشته باشد و حتی در هر زمینه‌ای می‌تواند به شما اطمینان و با شما صحبت کند. شما شنونده فعال و سنگ صبوری هستید که می‌تواند با شما صحبت کند تا آرام شود. هیچ وقت این ترس و اضطراب او را مسخره نکنید که عواقب بسیار بدی خواهد داشت.

این شیوه های تفکر فرزندتان باید اصلاح شود

شیوه و نوع تفکر مطمئنا تاثیر زیادی در بالابردن استرس دارد. بنابراین باید به ذهن آموزش داد تا بعضی از شیوه‌های تفکر مانند ذهن‌خوانی(دیگران درباره من چه فکری می‌کنند؟ به نظر بقیه من فردی نادان یا … هستم؟ فکر می‌کنند الان خرابکاری می‌کنم و …)، برچسب زدن به خود (من احمق، نادان خرابکار و … هستم)، تفکر مطلق(من باید بتوانم این کار را انجام دهم وگرنه کودن هستم)، پیشگویی یا تفکر بد(من نمی‌توانم به درستی این کار را انجام بدهم حتما باز هم خرابکاری می‌کنم)، تفکر همه یا هیچ(همه می‌توانند این کار را درست انجام دهند اما من از پسش بر نمی‌آیم) و … را ممنوع کند. این وظیفه شماست که فرزندتان به جای این افکار تفکر مثبت در شرایط دشوار و واقع‌بینی به جای مطلق‌اندیشی داشته باشد.

واکنش های احساسی باید مدیریت شود

میزان و کیفیت خواب، نوع غذا و تامین انرژی مورد نیاز بدن، ورزش و تحرک و ترشح هورمون آدرنالین در واکنش‌های احساسی تاثیر زیادی دارد. بنابراین تلاش کنید سبک‌زندگی فرزندتان را به سمت زندگی سالم ببرید تا واکنش‌های احساسی به نحو درست مدیریت شود.